Ayna grubunun çok sevilen eserlerinden Koca Yusuf adlı eseri dinleyebilirsiniz.

Bu eserin sözü, grubun en önemli ismi Erhan Güleryüz’e aittir. Erhan Güleryüz ve Ayna’dan böyle milliyetçi eserlere devam etmelerini diliyoruz.

Koca Yusuf, Osmanlı’nın son dönemlerinde yaÅŸadı. Büyük Osmanlı Hakanı Sultan Abdülhamit Hazretleri’nin takdirlerini topladı. Daha sonra menajerler sayesinde gittiÄŸi Avrupa turnesinde, Fransa’da büyük Fransız efsanesi Paul Ponce’u 1 dakika içinde tuÅŸla maÄŸlup etti. Avrupa’da şöhretini arttıran Yusuf, Ä°ngiltere’ye giderek yenmediÄŸi pehlivan bırakmadı. YendiÄŸi güreşçiler arasında ünlü efsane Tom Cannon’da yer alıyordu.

Kaslı yapılarıyla boy gösteren Amerikalı ve Avrupalı güreşçilerinin zıttına, iri gövdesi ve göbeği ile kasları belirgin olmayan yapısıyla rakiplerini mağlup ederken, onun spordaki efendiliğine de hayran oluyorlardı.

Ardından sıra Amerika’ya geldi. Amerika’da tüm maçlarını kazandı. Bir maç sonunda rakibinin kaburga kemiÄŸini kırması sonucu, salonda büyük bir heyecan yaÅŸandı.

Yusuf, kazandığı altınlarla birlikte memleketine dönerken, geminin batması sonucu vefat etti. Yusuf, çok dramatik bir olay sonucu, vefat etti. Gemidekiler, kayıkla dışarı aktarılır. Ancak kayığında Yusuf’un altınları ve ağırlığı sayesinde batacağını anlayan kayıktakiler, Yusuf’u altınlarıyla okyanusa gömer. Yusuf, elleriyle kayığa tutunsa da, ellerini keserek kendiÄŸi zulmetli sularda bulur. Bazı rivayetlere göre, kesik kollarıyla tam üç gün – üç gece yüzer. Ardından vefat eder.

Koca Yusuf, tüm zamanların en önemli pehlivan ve güreşçisidir. Yunanlılar’ın en büyük efsanevi güreşçisi Herkül, Ä°ran’ın büyük kahramanı efsane Rüstem, Koca Yusuf’la aynı zamanda yaÅŸasalardı, Yusuf’un karşısında hiç mi hiç bir ÅŸansa sahip olamayacaklardı.

Ayna – Koca Yusuf adlı eser:

Tags: ayna er meydanı, ayna koca yusuf, ayna koca yusuf izle, ayna koca yusuf video, ayna koca yusuf video izle, badr hari erhan deniz, erhan güleryüz koca yusuf, koca yusuf güreşçi, koca yusuf hayatı, koca yusuf izle, koca yusuf video

Osmanlılar’da, askerî musukiyi icra eden topluluÄŸa verilen isim. Farsça’da mihter olarak geçen mehter kelimesi, ekber (en büyük), âzam (pek ulu) mânâsında bir ism-i tafdildir. Türkçeye bu kelimenin ArapçalaÅŸtırılmış ÅŸekillerinden mehter, çoÄŸulu olarak da mehterân yerleÅŸmiÅŸtir.

Mehter, bölüklere ayrılır, aynı çalgı aletini çalanlar, alemdarlar birer bölük teÅŸkil ederlerdi. Her bölüğün “aÄŸa” tabir edilen bir âmiri bulunurdu. Davulcubaşına ise “baÅŸ mehter aÄŸa” denirdi. Ayrıca bir de Mehterbaşı vardı. Ä°kinci bir mehterbaşı daha vardır ki, bundan ayrı olup, Saray Çadırcılarının başıdır. Mehter teÅŸkilatı, “emir âlem”e tabiydi.

Selçuklu Sultanı Ä°kinci Gıyaseddin Mesud’un 1284 yılında Osman Gazi’ye gönderdiÄŸi bir fermanla kendisine, EskiÅŸehir’den YeniÅŸehir’e kadar bütün Söğüt bölgesi ve havalisi sancak olarak verildi. Fermanla birlikte Osman Gazi’ye emirlik alemeti olan “tuÄŸ”, “âlem”, “tabi” ve “nakkare” de gönderilmiÅŸti. Ferman, Osman Gazi’ye EskiÅŸehir’de bir ikindi vakti takdim edildi. Osman Gazi ayakta durarak nevbet vurdurdu (çaldırdı). Fatih Sultan Mehmed Han zamanına kadar nevbet vurulurken padiÅŸahların ayakta dinlemesi âdetti.Mehter teÅŸkilatına baÄŸlı iki türlü mehterhane vardı. Biri resmi teÅŸkilata baÄŸlı olan calici mehterler, diÄŸerleri esnaf mehterleriydi. Resmi mehter, padiÅŸah mehteriydi ki, buna “mehterhane-i tabl-i âlem-i hassa” denirdi. Sonraları, mehter sadece padiÅŸah ve orduya ait olmaktan çıktı. Her vezir dairesinde bir mehterhane bulundurulması âdet oldu.

Fatih devrindeki mehterhanede dokuz zilsen (zil çalan), dokuz nakkâzen (kadûm çalan), dokuz boruzen (boru çalan), dokuz tablzen (davul çalan), dokuz çavuÅŸ ve bir iç oÄŸlan vardı. Altmışdört kiÅŸilik mehterhane takımına “dokuz kat mehter” adı verilirdi. PadiÅŸahın mehterleri oniki kat olurdu. Oniki kat mehterhanede her çalgıdan onikiÅŸer adet bulunurdu. PadiÅŸah sefere çıktığı zaman mehter takımı oniki misline çıkarılırdı. Sefer ve harp esnasında padiÅŸah mehterhanesi, saltanat sancaklarının altında durup, nevbet vururdu. Bundan baÅŸka ikindi vakti, otaÄŸ -ı hümâyûn önünde nevbet vurmak âdetti (Bkz. Nevbet).

Hükümdar mehterleri beş vakit vururlardı. Bundan başka padişah cüluslarında, kılıç alaylarında, harplerde zafer haberi geldiği zaman ve arife divanlarında nevbet vurulurdu.

Mehterler, harp meydanlarında gece karanlığında bile ordugâh nöbetçilerinin uyumaması için devamlı çalar ve aynı zamanda da “yektir Allah,” diye bağırırlardı. Harp esnasında ise, padiÅŸahın veya seraskerin yanında durup, harp boyunca askerin cesaretini arttırmak ve düşmana dehÅŸet vermek için çalardı.

Vezir mehterhaneleri, ikindi ve yatsı namazları kılındıktan sonra olmak üzere, günde iki defa vururdu. Bunlardan birincisi akÅŸam yemeÄŸinin ikincisi de uykunun iÅŸaretini verirdi. Sivil mehterler, kendilerine mahsus nevbet yerlerinde yatsı namazından sonra ve sabahleyin nevbet vururlardı. Eski zamanlarda öğle yemeÄŸi, “KuÅŸluk” namıyla öğle namazından evvel, akÅŸam yemeÄŸinde ikindi namazından sonra yenilir ve yatsı namazından sonra uykuya yatılırdı.

Mehterhane, her ikindi vakti baÅŸları, içoÄŸlan baÅŸ çavuÅŸunun yahut muadili olanın, “vakt-i sürür ve safa mehterbaşı hey!., hey!” suretindeki nidası (çağırması) üzerine, mehterbaşı aÄŸa elinde zurna olduÄŸu halde bandoya piÅŸrev (önder) olarak Vezirin, Yeniçeri aÄŸası dairesinde ise aÄŸanın oturduÄŸu arz odasının önüne gelir, temenna eylerdi. Bu sırada evvelce “vakt-i sürür ve safa” diye bağırmış olan başçavuÅŸ veya muadili; “Eshab-ı hacât ve arzuhal sahipleri var mı?” diye sorardı. Arzuhal sunmak isteyenlerin arzuhallerini alıp vezire yahut Yeniçeri aÄŸasına verirdi. Bu iÅŸ bitince heyet bir daire teÅŸkil ederek çalmaya baÅŸlardı. Dua ile de merasime son verilir ve çalanlar birer temenna ile çekilirlerdi.