Yaşım 24. Yaklaşık 5 sene oldu, Risale-i Nur’u tanıyalı. Ve o zamandan beri, başka bir eser veya kitap okumak bana çok eziyetli geliyor. Hatta, Risale okumayı bıraktığım zamanlar bile, başka eserler bana çok kof geliyor. Öyle ki, biriyle İslami muhabbete başladığımız zaman; önceleri, Üstad Bediuzzaman şöyle der, şu şekilde söyler vs. diye konuşurdum.

Bir gün, çalıştığım işyerinde İTÜ mezunu tecrübeli bir makina mühendisi vardı. Ona, Ahmet Ağabey derdim. O da araştırmayı çok seven ve mesleğini mükemmel hazmetmiş bir insandı. Öğle aralarında ve diğer boş zamanlarımızda, İslam hakkında uzun sohbetler yapardık. Bir gün bana, “Ya, sen sürekli Üstad Üstad diyorsun, başka bir şey bilmez misin?” demişti. Ben biraz alınmıştım. O zaman cevapta vermemiştim. O konuşma öyle bitmişti. Daha sonra kendi kendime ben bütün bilgimi Üstad’dan öğrendim. Tabii ki de onun sözlerinden bahsedeceğim. Onun sözleri füzuli, İslam dışı sözler değil ki, tamamen Kur’an-ı Kerim’in en mükemmel bir tefsiri olan Risale-i Nur’un sözleri.

O zamandan sonraki sohbetlerimizde, yine Risale-i Nur’da ki meseleleri anlattım. Ancak, bu sefer pek fazla isim vermeden anlattım.

Bu konuyla alakalı olarak, Erzurum’da ki Mehmet Kırkıncı Hoca Efendi’nin Hatıratı’nda, onun Erzurum’da eski Süleymaniye Medresesi Dersiamlarından Oflu Hacı Dursun Efendi ile bir sohbetini okudum. Hacı Dursun Efendi, Kırkıncı Hoca’ya bir çok sorular soruyor. Bir tanesi de, aynen şu şekilde;

“Yine kendisiyle bir başka sohbetimizde, “Burada kaldığım birkaç gündür dikkat ediyorum. Sadece Üstad’dan bahsediyorsunuz. “Üstad” diyorsunuz, başka bir şey demiyorsunuz. Malumdur ki, herhangi bir şeyde ifrat da zararlıdır. Bu durum endişe verici değil mi?” dedi. Ben de, “Efendim, Üstad’ımız her şeyin ölçüsünü Risale-i Nur’da vermiş. Allah’a muhabbetin, peygambere muhabbetin, sahabeye muhabbetin, evliyaya muhabbetin ölçülerini anlatmış. Bizim Üstad’ı sevmemiz ve ona muhabbet etmemiz de, başta Allah ve peygamber sevgisini kalplerimize yerleştirmesinden dolayıdır.” dedim ve Peygamberimize ait, 19. Söz, 11. Lema, 19. Mektub gibi Risale-i Nur’dan bir çok yeri okudum. Sonunda, “Şimdi o endişe benden gitti. Nurların derslerini okumayan, dinlemeyen “Ben Bediuzzaman’ı tanıyorum” demesin. Bediuzzaman’ı tanımak, görmekle olmuyormuş” dedi.”

Ben bu örnekten anladım ki, sürekli Üstad’ın isminden bahsetmekte, hiç bir beis yoktur. Çünkü, başka yerlerde öğrendiğimin binler katını, çok kısa zamanda Risale-i Nur’da buldum.

Karabük Dersanesi’ne kardeşlerle birlikte gitmiştik. İkindi vaktiydi. Herkesle tokalaştık, oturduk. Kişisel olarak Risale-i Nur okumaya başladık. O hafta sonu zannedersem Mustafa Sungur Ağabey, Karabük’e gelecekti. Biz de bu nedenle, Karabük’teydik. Daha sonra içeri, biraz resmi kıyafetli, iri-yarı Süleyman adında, tuhaf yüzlü bir ağabey girdi. Altmış-altmış beş yaşlarında, bir ağabeydi. Bize tek tek hoşgeldiniz dedi. Süleyman Ağabey, bana o kadar olgun bir hoşgeldiniz demişti ki, o hoşgeldiniz demesinin içindeki samimiyeti, şimdi bile unutamam, hala gözümün önündedir. Daha sonra, Süleyman Ağabey’in Üstad Bediuzzaman’ın talebelerinden olduğunu öğrendim. Karabük’e yaklaşık bir sene sonra, bir kere daha gitmiştik. Zannedersem, dersane açılışıydı ve 2002 senesiydi. İçeri girdikten sonra, Süleyman Ağabey’i koltukta otururken gördüm. Hemen orada Süleyman Ağabey’le görüştüm. Ancak çok şaşırmıştım. O iri-yarı, pehlivan görünümlü Süleyman Ağabey gitmiş, adeta yerine, çökmüş ve çok zayıflamış başka bir Süleyman Ağabey gelmişti. Ama çok da nurlanmıştı. Bembeyaz vaziyeti, hala gözümün önündedir. Daha sonra, Süleyman Ağabey’in felç olduğunu duyunca çok çok üzülmüştüm. Dersler yapıldı. Veda vakti geldi. Ben, Süleyman Ağabey’in yanına vedalaşmaya gittim. Allah’a ısmarladık dedim. O da bir şeyler dedi, ancak şu anda aklımda değil. Süleman Ağabey’e sarılma niyetiyle yüzümü ve omuzumu götürdüm. Hafiften sarıldık. O sırada, Süleyman Ağabey, yüzzümü, başımı ve boynumu adeta sıvazladı. Bir şeyler dedi. O hareketinden çok etkilenmiştim. Adeta ben ayrılıyorum demişti de, ben anlamamıştım. Üç ay sonra, Süleyman Ağabey’in vefat haberini öğrenince, gerçekten çok şaşırmış ve üzülmüştüm. Allah gani gani rahmet eylesin.