Bülent Ecevit, dün gece öldü. Dün mü öldü veya daha önceden ölüpte, dün mü öldüğü söylendi bilemiyorum.
Ancak, görünen o ki, sol kesimin Karaoğlan’ına, bu dünya kalmadı!
Karaoğlan da, öldü gitti. Ancak, “Ahirette kurtaracak bir eserin olmadığı takdirde, fani dünyada da bıraktığın eserlere kıymet verme” demişler. Tabii, Bülent Ecevit nereye gidecek, cennete veya cehenneme! Onu bilemem. Onu, Alah-u Teala bilir ama, kesinlikle arkasından hayır konuşamayacağım ölülerden biri.
Kişisel olarak baktığım anda, hafız olmamdan dolayı sekiz yıllık eğitim getirerek, yani on beş yaşından evvel din eğitimini kaldırarak, benim yüreğime çok ağır bir darbe koymuştu Ecevit ve avanesi.
Ben, Firavun’un elinde yetişen Musa gibi, hafız da oldum, mühendiste oldum çok şükür. Ama, herkes benim gibi bahtlı değildi. Örneğin; kız kardeşlerimden biri, Yıldız Teknik Üniversitesi’nde Çevre Müh. Bölümü’nde okuyordu. Bitirene kadar canını çıkardılar, kızcağızın! Her sabah, saat 6 civarında Yıldız’ın meşhur üst geçidinden okulun bahçesine, başında eşarpla giriyordu. İnşaat Fakültesi binasına girince pek problem olmuyordu. Zira, bölüm başkanı müsbet bir insandı. Ancak, her sabah çekmiş olduğu bu işkenceyi bizzat yaşadık. Peki, başörtülü dinini yaşamak isteyen gençlere bu darbeyi kim vurdu? Ecevit ve avanesi!
Kızkardeşlerimden birinin nasibi vardı da, mühendis oldu. Ancak diğeri, imam hatip sınırına takılıp, ancak Açıköğretim kazanabildi. Serserilikten, başıbozukluktan vatana millete beş kuruş kârı olmayan tembel gençler, bir kaç tane soru çözerek üniversiteye girerken, bizimkiler ne yazık ki, Açıköğretim’le yetindi. Kendisine göre adaletmiş ama, insanlara sağlamış olduğu bu eşitsizliği, dünyanın en adaletsiz hükümdarının bile utanacağı kararları kim aldı, kim aldırdı, kim imzaladı? Cevap, yine Ecevit!
Birinci sene, yaklaşık ikiyüz hafızın hafız olmak için çalıştığı İSMAİL AĞA KUR’AN KURSU’NDA, mâlum menfur kararlar alındıktan sonra, ikinci sene kepenklerin indirilmesinden sadece insanlar değil, melekler, ruhaniler dahi ağladı. Yer, gök titredi!?
Küre-i arzda, alem-i misalde, yerde, gökde, havada, her yerde bulunan ruhanî varlıklar, melekler, müslim cinler ve bütün müslüman insanların alakalı olduğu hafızlık müesseseleri ve Kur’an eğitim merkezlerine vurulan bu çok ağır darbeler, belki de başımıza gelen bazı ağır darbelere de, sebebiyet verdi.
Ancak, Kur’an-ın etrafındaki surların yıkıldığı ve Kur’anın kendi kendini muhafaza ettiği bu asırda, hiç kimse onun yükselişini durduramadı ve durduramayacak, inşallah!
Ayasofya nasıl kapandı! ismailağa Kur’an Kursu’da ve diğer kurslarda öğrenci sayısı onda bire inerek, adeta manen kapandı! Peki, tüm bunlara kim sebebiyet verdi? Ecevit ve avanesi!
Peki, tarikatçılara, dinini yaşamak isteyenlere, Risale-i Nur talebelerine, Süleyman Efendi talebelerine olan kini kim devam ettirdi? Cevap, yine Ecevit!
Arkasından hayırla yâd edemeyeceğim, eşsiz (unique!) insanlardan biridir, Karaoğlan!
Siyaseti sevmem. Ama, siyaset nazarıyla bakarsak, ne yaptı ki? En büyük başarısı, 1974 Kıbrıs çıkarmasına sebebiyet vermesiydi. Ama ne yazık ki, bu çıkarma başarıdan ziyâde başarısızlıktı. Sanki yeni bir Lozan gibi, kulaklarımızda, Erbakan’ın “Kıbrıs’ın her tarafını tarayalım” sözlerine, Ecevit’in “Bu kadar yeter” sözlerinin buğusu ve hüznü kaldı! Bu sözler, tarih kitaplarımızda yazmasa da, yüzlerce o günleri yaşayan insanlar tarafından dinlediğim sözler. Bu nedenle Kıbrıs Çıkarması’na başarı bile diyemem!
Açlığın, sefaletin had safhalara çıktığı son koalisyonunda da, öz ağabeyimin şu sözünü hatırlarım: “Ne zaman Ecevit gelse, bir bereketsizlik gelir, bu ülkeye. Evet, 70′lerde ismini dağlara yazdım. Karaoğlan, Karaoğlan diye bağırırdık, gözdemizdi. Ama şimdi, ne yazık ki!”
Söyleyecek, pek sözüm yok! Ecevit benim ne gönlümde yaşayacak, ne rahmetle yâd edeceğim onu. Ne de, şu anda yaşadığım nezleden, daha önemli benim için!
0 Responses to “Bülent Ecevit öldü - Karaoğlan bir devrin sonu!”