Rahat bırakın, İsmailağa cemaatini!

Medyaya ne olmuş ki, İsmailağa İsmailağa deyip duruyor? Ne var bunlarda? Öcü mü bunlar? Sahtekar mı bunlar? Hain mi bunlar? Dolandırıcı mı bunlar? Yoksa, süper eğitim sisteminizdeki gençlerin, %60’ının eroin kullanmalarını tavsiye edenler bunlar mı? Niye ki bu insanların üzerine gidiyorsunuz? Cübbeli Ahmet gibi cahil bir adamın haberlerini yayınlayarak, niçin bu insanları kötülüyorsunuz?

Mahmut Efendi Hazretleri, öcü mü? Serseri mi? Riyakar mı? Hain mi? Gaddar mı? Dinsiz bir kafir mi? Haşa binbir defa haşa! Peki, neden bu medya bozuntuları, bu asırda bile Asr-ı Saadet’i yaşamak isteyen nu nurlu insanlara saldırıyor? Bu kin, bu hainlik, bu öfke niye?

Yıl 1950ler, Üstadlar’ın Üstad’ı, Üstad Bediuzzaman mahkemede idamla yargılanıyor. Suçu ne peki? Devlet aleyhinde dernek, cemaat vs. kurarak, ülkenin nizamını değiştirmeye yeltenmek? Veya bu mealde bir şey. Peki ne oluyor? O mübarek belde Afyon’da, o celse sırasında, yer titriyor, zelzele oluyor. Adeta yer, dile geliyor. Adeta, “bu vatanın en büyük muhafızlarına, en büyük vatanseverlerine böyle bir isnada nasıl bulunabilirsiniz”, diye zemin dile geliyor. Sonuçta ne oluyor, aslanlar gibi beraat ediyorlar. Adil Türk mahkemeleri, adil kararlarını veriyorlar.

Peki, o zaman bu Asr-ı Saadet taifesinin düşmanı kim? Yine basın, yine medya. Sadece ufak-tefek isimler değişmiş, o kadar.

Elli sene geçti, o zamanlardan. O zamanları arayacak, zamanlarımız bile oldu. Peki ne değişmedi? Ne değişmeyecek? Allah’ını kitabını, vatanını, milletinin, devletini seven, sayan, en büyük hizmetini onlara yapan insanlarla, arkadan laf koyan, önden konuşmaya korkan, korkak, ehl-i gıybet, çirkef, ehl-i dalaleti temsil eden mikroplar.

Bu iki sınıf, inşallah değişecek. Allah o günleri de gösterecek.

Ancak, şimdiki haliyle iki sınıf değişmemiş. Sadece isimler değişmiş. Sedat, Erol olmuş, Coşkun, Mehmet olmuş. Şemsi, Şevket olmuş Ama, kafalar aynı. Aynı zihniyet. Aynı saldırılar. Aynı namertlikler. Aynı beyinsizlikler. Aynı safsatalar…

Çok küçük bir sözüm daha var. Sahabeler, Uhud’da, Bedir’de, karşılarındaki akraba ve komşularından oluşan müşriklerle karşı karşıya gelince, iki parmaklarını onlara doğru kaldırırlarmış. Yani, “Bizim iki dünyamız var. Biri bu dünya, diğeri ahiret. Siz ise geçici dünyanızla baş başasını, derlermiş..

Evet, ehl-i dalalet ve ehl-i gaflet, sizin bir dünyanız var. O da şu geçici dünya. Karun kadar hazinen, Lenin kadar zulmün, Amerika kadar silahında olsa, sizin de tek dünyanız var. Öteki dünya bizim ve tüm inananların!