Risale-i Nur’da 21. Mektub’u, ikindi vakti okuyorum. 21. Mektub, ihtiyar insanlara saygı hakkında. Okumaya devam ederken, peygamberimizin, “Beli bükülmüş ihtiyarlarlarınız olmasa idi, belalar sel gibi üstünüze dökülecekti” hadisi şerifi, her zaman olduğu gibi, beni yine düşünmeye sevk etti.
Beli bükülmüş ihtiyarlar, hani çoğumuzun hor gördüğü, çağ dışı dediği, hatta insanlıktan çıkardığı, şehire geldiyse utandırdığı ihtiyarlar. Ne kadar da önemlilermiş. Hem de peygamberimizin dediğine göre, şu anda dünyada yapmış olduğumuz zulümlere rağmen, belaların üzerimize yağmama sebebi imiş, yani yaşamı sebebimizmiş.
İnsanoğlu gaddar ve vefasız. Ben, kendi tanıdıklarımdan bile gördüm. Herkes de, çevresinde görmüştür. İhtiyar anaları için “ölse de kurtulsak” -Allah korusun- diyenler, okulda anası yaşlı ve başörtülü, hatta köylü diye çekinenler vs. İnsanoğlu çok vefasız. Üstad, bu mektupta yaşlı ihtiyar ve ihtiyarelerin ölümlerini arzu etmenin ne kadar acımasız ve vicdansız bir şey olduğunu belirtiyor.
İnsanoğlu, küçücük bir nefsani şeyi gördüğü zaman, kendisini 9 ay karnında taşıdığı anasını unutabiliyor. Allah korusun. Allah utandırmasın.
Üstad; ayrıca, yaşlı ihtiyar ve ihtiyarelerin rızkının bereket içinde verildiğinden bahsediyor. Yani, onların rızkını Allah zaten bereketle veriyor. Yani hanedeki rızkı arttırıyor. Onların payını, o rızık içinde veriyor.
Ayrıca, “Elcezau min cinsil-amel”, ceza amelin cinsiyledir. Yani, annene babana bakmayıp hor görürsen, sen de onların yaşına geldiğin zaman, senin çoluk çocuğun sana merhamet etmeyecek. Eden bulur demişler. Ne ekersen onu biçersin demişler ve bu sözleri boş yere söylememişler.
İnsan, yukarıdaki hakikatları düşündükçe, anne ve babasının daha fazla üzerine düşmeyi istiyor. Lakin, nefsi müsaade ettiği kadar.
Benzer postalar Sayfa 4Aşık SefaiHaber 7′nin yükselişi devam ediyor
0 Responses to “Beli bükülmüş ihtiyarlar”